قرار باید با ا همیت جرم و شدت مجازات و دلایل و اسباب اتهام و احتمال فرار متهم و از بین رفتن آثار جرم و سابقه متهم و وضعیت مزاج و سن و حیثیت او متنا سب باشد(ماده ۱۳۴ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۷۸)
یعنی قاضی باید به جرمی که اتفاق ا فتاده است و مجازا تی که در قانون پیش بینی شده توجه داشته باشد و نیز هنگام صدور قرار ملاحظه کند آیا دلیل قابل توجهی علیه متهم وجود دارد یا خیر، آیا متهم در وضعیتی هست که فرار کند یا پنهان شودیا خیر؟
مثلا قرار تأمینی که برای یک اتهام چاقو کشی، کلاهبرداری، سرقت، صادرمیشود مثل قرار تأمین یک اتهام فحاشی، ایراد ضرب ساده و امثال آن نیست و همچنین قرار تأمینی که برای متهم مریض و پیر صادر میشود با قراری که برای یک جوان صادر میشود مشابه نیستند همانطور که قرار تأمین یک مدیر و مسئول اداری یا شخص موجه بازاری که ناخواسته در یک اتهام افتاده با قرار تأمین یک متهم با سابقه متفاوت خواهد بود.